 |
| Κεντρικές σελίδες
(1)
|
|
|
|
|
|
|
|
Η Αμοργός ειναι το ανατολικότερο νησί των κυκλάδων στο Αιγαίο
πέλαγος, 16 περίπου ν. μίλια νοτιοανατολικά της Νάξου
και 133 ν. μιλια απο τον Πειραιά.
Έχει σχήμα επιμεικές με διεύθυνση απο βόρειοανατολική πρός νότιοδυτική και είναι
η γέφυρα επικοινωνίας προς τα Δωδεκάνησα. Συνολικά έχει μήκος 33 χλμ. και πλάτος
που κυμαίνεται απο 1,5 - 6 χλμ. Η επειφάνειά της είναι 116,96 τ.χλμ. και το συνολικό
μήκος των ακτών της 112 χλμ. Το έδαφός της είναι κατα το μεγαλύτερο μέρος ορεινό,
ιδιαίτερα το βορειοανατολικό άκρο οπου βρίσκεται και η ψηλότερη κορυφή Κρίκελος
(822μ.). Οι πεδινές και καλλιεργήσιμες περιοχές βρισκονται στη βορειοδυτική πλευρά
του νησιού και κυρίως στο κεντρικό και νότιο τμήμα της.
Πρωτεύσουσα της Αμοργού ειναι η Χώρα
χτισμένη στην κορυφογραμμή του νησιού. Οι ακτές της παρουσιάζουν πολλές ανωμαλίες.
Στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού είναι απόκρημνες, χωρίς να σχηματίζουν πολλές
πτυχές. Στο ανατολικότερο σημείο του σχηματίζεται το ακρωτήριο Ξόδοτο. Σ'όλο το
υπόλοιπο τμήμα του νησιού σχηματίζονται πολλοί μικροί και μεγάλοι όρμοι και ακρωτήρια.
Στη νοτιοανατολική πλευρά του οι όρμοι ειναι πολύ μικροί χωρίς κανένα ιδιαίτερο
χαρακτηριστικό και επικίνδυνοι για τα σκάφη. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο όρμος
Σπαρτί. Στο κέντρο περίπου αυτής της πλευράς σχηματιζεται ο Κάβος Στούπη. Απο
την αντίθετη πλευρά του νησιού οι όρμοι είναι μεγαλύτεροι και ομαλότεροι. Οι πιο
αξιοσημείωτοι είναι ο κόλπος της Αμοργού και ο μυχός του όρμος Κατάπολα
και ο όρμος Αιγιάλης. Τα
σημαντικότερα ακρωτήρια εκτός απ'το Ξόδοτο που προαναφέρθηκε, είναι το Λιμενάρι,
που βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του νησιού, ο Κόρακας στο νοτιότερο σημείο
και ο Πάλος ή Καλοτάρι, στο δυτικότερο σημείο.
Οι μεγαλύτερες κοντινές νησίδες στην Αμοργό είναι η Νικουριά
λίγο δυτικότερα απο τον όρμο της Αιγιάλης που απέχει μόλις 300 μ. απο τις ακτές
και η Γραμβούσσα στο νοτιοδυτικό
άκρο της Α. Σ'αυτές πρέπει να προστεθεί και ένα αρκετά μεγάλο σύμπλεγμα νησίδων
που υπάγονται διοικητικά στην Α. Είναι αυτό που βρίσκεται μεταξύ Νάξου και Αμοργού
και περιλαμβάνει τα νησιά: Ηρακλειά,
Σχοινούσσα, Κουφονήσια,
Κέρος και Ανω
και Κάτω Αντικέρι. Η Αμοργός στηρίζει την οικονομία της κυρίως στη γεωργία
και κτηνοτροφία. Εχει μόνιμο πληθυσμό περιπου 2.000 κατοίκους και κατέχει την
7η θέση στις Κυκλάδες.
|
|
|
|
|
|
|
| Ιστορία
(3)
|
|
|
|
|
|
|
|
Κατά την αρχαιότητα, n Αμοργός ήταν γνωστή με διάφορες ονομασίες,
όπως Υπερία, , Πλατάγη, Ψυχία, Καρκησία (από τον νάξιο οικιστή της Καρκήσιο).
Αναφέρεται επίσnς ως Τρίπολη, από τις τρεις πόλεις που υπήρχαν στο νησί (Aρκεσίvn,
Μινώα, Aιγιάλη
ή Μελανία). Η Aρκεσίνn βρισκόταν στο βορειοδυτικό άκρο του νnσιού, κοντά στη σημερινή
Κάτω Μεριά, η Αιγιάλη στη βορειοανατολική πλευρά, κοντά στα σημερινά Θολάρια,
και n Μινώα στον στον κόλπο των Καταπόλων,
όπου, σύμφωνα με το μύθο, βρίσκονταν τα θερινά ανάκτορα του βασιλιά τnς Κρήτnς
Μίνωα.
0πως προκύπτει απο τα ευρύματα των ανασκαφών, η συμμετοχή της Αμοργού
στη διαμόρφωση του Πρωτοκυκλαδικού πολιτισμού (3200-2000 π.Χ) υπήρξε σημαντική.
Έχουν ανασκαφεί μέχρι σήμερα 12 ακροπόλεις από την Πρωτοκυκλαδική περίοδο, καθώς
και ερείπια πολλών κατοικιών και νεκροταφείων. Οι ακροπόλεις ήταν χτισμένες σε
κορυφές λόφων ή σε βράχια, ώστε να ελέγχουν τα περάσματα, αλλά και να προστατεύονται.
Εκτός από τους οχυρωμένους οικισμούς υπήρχαν επίσης μεμονωμένες κατοικίες και
αγροκτήματα. Οι κάτοικοι του νnσιού ήταν αγρότες, ψαράδες, ναυτικοί και κυνηγοί.
Στα προϊστορικά νεκροταφεία, στις θέσεις Κάψαλα κοι Δωκαθίσματα, έχουν βρεθεί
πολλά κτερίσματα, όπως μαρμάρινα ειδώλια, κεραμικά και αντικείμενα μικροτεχνίας
(στα ειδώλια περιλαμβάνεται κι ένα γυναικείο το μεγαλύτερο απ' όσα έχουν βρεθεί
στις Κυκλάδες).
Το 2200-1900 π.Χ. περίπου ο πολιτισμός της Αμοργού επισκιάζεται απο
την Κρητική ηγεμονία στο Αιγαίο.
Έτσι το νησί μετατρέπεται σε σταθμό των Μινωιτών, οι οποίοι το αποικίζουν. Βαθμιαία,
η Αμοργός μετατρέπεται σε εμπορικό και ναυτικό κέντρο της Μινωικής Κρήτης (γύρω
στο 1500 π.Χ. ακμάζει η Μινώα). Οι οικισμοί της εποχής είναι παραθαλάσσιοι, οχυρωμένοι
και καλλά οργανωμένοι.
Μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης
(1650 π.Χ. περίπου) στην Αμοργό διεισδύουν οι Μυκηναίοι.
Κατα τη γεωμετρική περίοδο (9ος - 8ος αι. π.Χ.) Ιωνικά φύλα από τη Νάξο
αποικίζουν το νησί και ιδρύουν την Αρκεσίνη, στη χερσόνησο Καστρί. Τον 7ο αι.
π.Χ. Ίωνες της Μιλήτου ιδρύουν
την Αιγιάλη, στα βόρεια του νησιού. Οι τρείς μεγάλες πόλεις της Αμοργού, Μινώα,
Αρκεσίνη και Αιγιάλη άκμασαν κατά τους ιστορικούς χρόνους και αποτελούσαν κοινοπολιτεία
μέχρι τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. Καθώς το νησί είχε αποικιστεί από Ίωνες ήταν φυσικό
να διατηρεί ιδιαίτερη σχέση με πολλές Ιωνικές πόλεις. Έτσι, σύντομα εξελίχτηκε
σε κόμβο επικοινωνιών και εμπορίου με τις πόλεις της Ιωνίας. Σταδιακά οι οικισμοί
προηγούμενων εποχών μετατράπηκαν σε πόλεις-κράτη, σύμφωνα με το πρότυπο που ίσχυε
στην Ελλάδα κατα την Αρχαϊκή περίοδο.
Κατά την Κλασική εποχή, n Αμοργός αναπτύσσει περισσότερο τις σχέσεις
της με τις Ιωνικές πόλεις, ενώ δnμιουργεiται και n κοινοπολιτεiα της "Τρίπολnς".
Το εμπόριο ανθεί, ενώ παρατηρείται έντονη εξαγωγική δραστηριότητα. Το 478 π.X.
n Αμοργός προσχωρεi στην Aθnναϊκή Συμμαχiα, χάνοντας έτσι την αυτονομiα της. Το
337 π.X. n Αμοργός περιέρχεται στους Μακεδόνες,
οι oπoioι - χτίζουν οχυρωματικά έργα σε καiριες τοποθεσiες του νησιού.
Το 322 π.X. έγινε n Nαυμαxiα της Αμοργού, μια από τις σημαντικότερες
ναυμαχiες της αρχαιότητας, ανάμεσα στους Αθnναίους και τους στρατηγούς του Μεγάλου
Αλεξάνδρου. Στη ναυμαχiα αυτή n Αθήνα
ηττήθηκε και έχασε οριστικά τη ναυτική της nγεμονiα.
Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, n Αμοργός, όπως και τα περισσότερα νησιά των
Κυκλάδων, ήταν τόπος εξορίας. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, το νησί ανήκε στο
θέμα του Αιγαίου, όπως και τα άλλα νησιά των Κυκλάδων. Από τον 7ο έως τον 10ο
αι. η Αμοργός δοκιμάζεται από αλλεπάλληλες επιδρομές πειρατών, με αποτέλεσμα να
ερημώσουν οι παράκτιοι οικισμοί του νησιού. Κατά την περίοδο της Λατινοκρατίας,
n Αμοργός περιήλθε στους αδελφούς Ανδρέα και Ιερεμiα Γκίζι, και αργότερα (1309)
προσαρτήθηκε στο Δουκάτο του Αιγαίου. Το 1370 την κατέλαβε ο ενετικός στόλος.
Στα χρόνια που ακολούθησαν το νησί δοκιμάστηκε σκληρά από νέα κύματα πειρατικών
Επιδρομών, με αποτέλεσμα αρκετοι από τους κατοίκους του να καταφύγουν μαζικά στην
Kρήτη. Το 1446, μετά από συγκρούσεις μεταξύ ενετών ευγενών, κύριος του νησιού
έγινε ο κόμης της Αστυπάλαιας,
Ιωάννης Κουιρίνι. Ακολούθησαν επιδρομές Καταλανών και Τούρκων, και το 1537 το
νησί καταλήφθηκε από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Από την εποχή της Ενετοκρατίας
δεν σώζονται πολλά μνημεία. Τα πιο σημαντικά είναι το κάστρο στη Χώρα
και ένας τετράγωνος πύργος που δεσπόζει στο χωριό Θολάρια, ο οποίος και σήμερα
ονομάζεται Βίγλα.
Οι συνθήκες σχετικής ασφάλειας που επικράτησαν μετά την κατάληψη
του νησιού απο τους Τούρκους, σε συνδυασμό με σειρά πολιτικών, οικονομικών και
θρησκευτικών προνομιών τα οποία παραχωρήθηκαν από τον σουλτάνο, είχαν ως αποτέλεσμα
τη σχετική ανάπτυξη της Αμοργού. Το 1751 αναφέρεται η ίδρυση ελληνικής σχολής
στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας, ενώ κατα Ορλωφικά χρόνια το νησί καταλήφθηκε
(πρόσκαιρα) απο Ρώσους. Η Αμοργός προσχώρισε αμέσως στην επανάσταση του 1821.
Αρκετοί από τους κατοίκους πολέμησαν στην Πελοπόννησο και αλλού κατά των Τούρκων,
ενώ το ναυτικό του νησιού συμετείχε ενεργά στον Αγώνα. Μετά την άφιξη του Καποδίστρια
στην Ελλάδα, ιδρύθηκε στην Αμοργό το Αλληλοδιδακτικό Σχολείο. Κατα τη δικτατορία
της 4ης Αυγούστου, η Αμοργός χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας πολιτικών αντιπάλων
του καθεστώτος.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Ναυμαχία της Αμοργού
322 π.Χ., το τέλος του Λαμιακού Πολέμου.
|
|
|
|
|
|
|
| Πληροφορίες χώρου
(7)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| The Princeton Encyclopedia of Classical Sites |
|
|
|
Amorgos
Island SE of Naxos with three areas of habitation, centering on Aigiale
(modern Vigla), Minoa (Katapola), and Arkesine (Kastri). Many Early Bronze Age
burials and rich grave goods have been known since the 19th c., and recently neighboring
islets, Ano Kouphonesi, Donousa, Herakleia, Keros, and Schoinoussa have yielded
extensive finds. Donousa also had a fortified Geometric settlement.
The Greek inhabitants may have come from Samos and perhaps Naxos.
The Amorgians participated collectively in the Athenian Empire from 437 B.C. on,
and in the Second Athenian Confederacy (Athens garrisoned Arkesine ca. 357); they
issued coins (cf. Lambros) and certified amphoras, and their cloth was especially
fine. The Battle of Amorgos ended the Lamian War in 322. Amorgos belonged at various
times to the Island League, and was later attached to the Roman province of Asia,
though the island enjoyed autonomy which was reaffirmed by Antoninus Pius. It
was a place of exile under the Julio-Claudian emperors. Each of the three cities
had an independent constitution and magistrates at least from the 4th c. on, and
in the late 3d c. B.C. a Samian settlement existed at Minoa and a Milesian settlement
at Aigiale. The Naxian settlement at Arkesine is not certainly attested until
Imperial times.
Extensive remains have been recorded: architectural, sculptural, ceramic,
and epigraphic, from prehistoric to late Roman times, and finds continue. So-called
Hellenic towers and Roman tombs appear especially in the center and E of the island,
while at Arkesine, in the W, Greek walls surround an acropolis. Remains of temples
are cited from Minoa and. Aigiale, but no systematic descriptions have been published.
Some finds, are in the Katapola museum, others in Syros or Athens.
M. B. Wallace, ed.
This text is from: The Princeton encyclopedia of classical sites,
Princeton University Press 1976. Cited Nov 2002 from
Perseus Project URL below, which contains bibliography & interesting hyperlinks. |
|
|
|
| Greek & Roman Geography (ed. William Smith) |
|
|
|
Amorgos
Amorgos (Amorgos: Eth. Amorginos, also Amorgios, Amorgiies: Amorgo),
an island of the Sporades in the Aegean sea, SE. of Naxos. It is rarely mentioned
in history, and is chiefly celebrated as the birthplace of the iambic poet Simonides.
(Strab. p. 487.) There was in Amorgos a manufactory of a peculiar kind of linen
garments, which bore the name of the island, and which were dyed red. (Steph.
B. s. v.; Eustath. ad Dionys. 526; Pollux, vii. 16.) In dyeing them use appears
to have been made of a kind of lichen, which is still found in the island, and
of which Tournefort has given an account. The soil of Amorgos is fertile. It produces
at present corn, oil, wine, figs, tobacco, and cotton, all of good quality. Hence
it was considered under the Roman empire one of the most favourable places for
banishment. (Tac. Ann. iv. 30.) We learn from Scylax that Amorgos contained three
towns, the names of which, according to Stephanus (s. v. Amorgos), were Minoa
(Minoa, Minuia, Ptol. v. 2. § 33), the birthplace of Simonides, Arcesine (Arkesine),
and Aegiale (Aigiale, Begialis, Ptol.). Remains of all these cities have been
discovered, and a minute description of them is given by Ross, who spent several
days upon the island. They are all situated on the western side of the island
opposite Naxos, Aegiale at the N., and Arcesine at the S., while Minoa lies more
in the centre, at the head of a large and convenient harbour, now called Ta Katapola,
because it is kata ten polin. It appears, from the inscriptions found in the island,
that it possessed other demes besides the above-mentioned towns. It is probable
that Melania (Melania), which Stephanus in another passage (s. v. Arkesine) mentions
as one of the three towns of Amorgos in place of Aegiale, may have been one of
these demes. We learn from several inscriptions that Milesians were settled in
Minoa and Aegiale, and that they formed in the latter town a separate community.
(Bockh, Corp. Inscr. vol. ii. No. 2264; Ross, Inscr. Gr. Lined. vol. ii. No. 112,
120-122.) The island contains at present 3,500 inhabitants. (Tournefort, Voyage,
&c. vol. ii. p. 182, seq.; Fiedler, Reise, &c. vol. ii. p. 325, seq.; and more
especially Ross, Reisen auf den Griech. Inseln, vol. i. p. 173, seq., vol. ii.
p. 39, seq.)
| This text is from: Dictionary of Greek and Roman Geography (1854) (ed. William Smith, LLD). Cited July 2004 from The Perseus Project URL below, which contains interesting hyperlinks |
|
|
|
| Harpers Dictionary of Classical Antiquities |
|
|
|
Amorgus
An island, one of the Sporades, and the birthplace of the poet Simonides. The Roman emperors used it as a place of banishment.
|
|
|
| Σελίδες τοπικής αυτοδιοίκησης |
|
|
|
Αμοργός
Στα Κατάπολα, κύριο λιμάνι του νησιού σήμερα, ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία της Παναγίας Καταπολιανής, κτισμένη στο χώρο του ναού του Απόλωννα. Η πρωτεύουσα του νησιού Χώρα ή Αμοργός με τα ασβεστωμένα σπίτια της, είναι κτισμένη γύρω από το βενετσιάνικο κάστρο που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου. Το Αρχαιολογικό Μουσείο με αξιόλογα ευρήματα από όλο το νησί αξίζει μια επίσκεψη. Βορειοανατολικά της Χώρας, κτισμένο σ' ένα βράχο, προβάλλει το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας από τα σημαντικότερα μνημεία του είδους του. Λιγοστά είναι τα ξενοδοχεία και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Παρά τις περιορισμένες δυνατότητες για εξυπηρέτηση του επισκέπτη, το νησί συγκεντρώνει όλο και μεγαλύτερο αριθμό τουριστών για τις ωραίες παραλίες και την ιδιαίτερη ομορφιά του.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Amorgos, Amorgus
|
|
|
|
|
|
|
| Βιογραφία
(3)
|
|
|
|
|
|
|
|
Σημωνίδης ο Αμοργίνος
Simonides of Amorgos, the second (after Simonides of Cos), both in time and in reputation, of the three principal iambic poets of the early period of Greek literature--namely, Archilochus, Simonides, and Hipponax. He was a native of Samos, whence he led a colony to the neighbouring island of Amorgos, where he founded three cities--Minoa, Aegialus, and Arcesine--in the first of which he fixed his own abode. He flourished about B.C. 664. Simonides was most celebrated for his iambic poems, which were of two species, gnomic and satirical. The most important of his extant fragments is a satire upon women, in which he derives the various, though generally bad, qualities of women from the variety of their origin: thus, the uncleanly woman is formed from the swine; the cunning woman, from the fox; the talkative woman, from the dog, and so on. The best editions of the fragments of Simonides of Amorgos are by Welcker (Bonn, 1835) and Bergk (1878).
| This text is from: Harry Thurston Peck, Harpers Dictionary of Classical Antiquities. Cited Mar 2003 from The Perseus Project URL below, which contains interesting hyperlinks |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Semonides, Types of Women (e-text)
|
|
|
|
|
|
|
| Βιότοποι
(1)
|
|
|
|
|
|
|
|
Βόρεια Αμοργός και Κύναρος, Λέβιθα, Μαυριά
|
|
|
|
|
|
|
| Αναφορές αρχαίων
(2)
|
|
|
|
|
|
|
|
Amorgos stuff
To Cratinus the brother of Timotheus, and my own companion, let us present a hoplite's corslet, one of the soft kind for foot-soldiers; and to the daughters of Cebes three tunics of seven cubits, not made of the costly Amorgos stuff but of the Sicilian linen.
|
|
|
|
|
|
|
Amorgos, one of the Sporades, the home of Simonides, the iambic poet. (Strabo 10.5.12)
|
|
|
|
|
|
|
| Παραλίες
(1)
|
|
|
|
|
|
|
|
| Προϊόντα
(1)
|
|
|
|
| Αναφορές αρχαίων συγγραφέων |
|
|
|
Amorgina
(ta amorgina). Fine muslin textures made of a flax named from the island Amorgus.
|
|
|
|
|
|
|
| Photo Album
(1)
|
|
|
|
|
|
|
|
| Μουσεία που εκτίθενται ευρήματα του τόπου:
(1)
|
|
|
|
|
|
|
|
